WELINGMU

Jam kang ana meja kerjaku wis nuduhke jam loro esuk. Laptope taktutup, rasane mripatku wis ora kuwat meneh kanggo melek. Kaca mripatku takcopot, aku banjur nyelehke awak ana kasur. Rasane awak iki pegel banget, kawit esuk durung leren. Yen lagi kesel kaya ngene iki, biyasane aku dipijeti karo bojoku. Nanging wengi iki, bojoku ora ana ing sandhingku. Wis ana seminggu, turuku ora dikancani karo sisihanku kang bagus kae.

Aku nyoba meremake mripat, nanging isih durung bisa turu. Rasane akeh banget kang takpikirke. Nganti jam telu seprapat aku isih durung bisa turu. Aku tangi raup banjur mlebu ndhapur kanggo masak.

“Bu, sampun masak?” pitakone anakku kang ngerti aku racik-racik.

“Iya Nang, meh sholat tahajud?” pitakonku marang anakku kang paling sregep sholat mbengi kuwi.

“Inggih Bu”.

“Ya wis kana ndang sholat”.

“Bu, Eyang pripun?”

“Wis, ra usah kok pikir. Kana ndang sholat, dongakna Eyangmu.”

Faisal ora semaur banjur lunga wudhu.

Aku isih racik-racik, ngirisi lombok lan janganan sing arep takmasak. Nanging pikiranku ora ana kono, malah mikirke liyane, dadi drijiku kena landhepe peso. Faisal kang lagi wae rampung wudhu, weruh drijiku rupa getih, age-age njupuk obat kanggo aku. Kanthi ngati-ati anakku lanang iku ngobati drijiku.

“Dhik, Ibu napa?” pitakone Anis kang weruh drijiku lagi diperban dening Faisal.

“Ibu ora papa kok Nduk,” semaurku alus.

“Ibu niki lho, menawi kathah pikiran, boten sisah iris-iris,” pangucape Faisal kang wis rampung ngobati drijiku.

“Inggih Bu, Dhik Isal leres, boten sisah iri-iris menawi kathah pikiran,” tambahe Anis uga ngandhani aku.

“Iya, Iya, Ibu ora papa. Wis ta ra usah kuwatir,” semaurku marang bocah-bocah.

“Nggih mpun, sakniki Anis mawon ingkang masak. Ibu ngaso mawon.”

“Tenan Nduk?”

“Inggih Bu, saestu”.

“Ibu masak’e akeh lho”.

“Kok kathah Bu?”

“Lha iya, kanggo Bapak lan Eyang barang”.

“Anis mangke ndherek ting rumah sakit nggih Bu?”

“Isal nggih dherek nggih Bu?”

“Iya, iya, oleh melu kabeh,” semaurku kang gawe bocah loro mau seneng banget.

Wis naka seminggu Ibuu ana rumah sakit, dadi bojoku nunggoni ana kana, durung tau bali. Yen salin klambi, bendinane aku kang nggawake nang rumah sakit. Ibuu pancen  duwe penyakit jantung. Wingi-wingi ora papa, nanging teka-teka jantunge krasa lara meneh.

Aku sedhih banget yen kelingan Ibu kang lagi ana rumah sakit. Apameneh Ibu kudu oleh prawatan khusus jalaran penyakite wis parah. Nanging, aku lan Mas Rusli lagi ora duwe akeh simpenan kanggo menehi prawatan kang apik kanggo Ibu. Apa meneh Anis bakal mlebu kuliyah, seminggu meneh kudu wis mbayar administrasi. Dene si Faisal rong dina meneh ana tour ning Bali kang ora ngetokke dhuwit mung sethithik.

***

“Mas, njenengan ngaso rumiyin, siram lajeng sarapan, menika kula sampun beta dhaharan ugi rasukanipun njenengan,” pangucapku nalika tekan rumah sakit.

“Ya dhik, Mas takadus ndhisik. Nduk, Nang, Ibu lan Eyang ditulungi yen prelu apa-apa,” semaure mas Rusli karo pesen karo bocah-bocah.

“Nggih Pak,” semaure anak-anak ku barengan.

Ibuu lagi sare, jare Mas Rusli nembe wae ngombe obat. Rasane aku pengen nangis weruh Ibuu kang saya kuru. Nanging aku ora pengen anak-anakku weruh Ibune iki nangis.

“Dhik, aku kudu ngomong,” ngendikane Mas Rusli sawise dhahar.

“Nggih Mas, mangga”.

“Aja ning kene,” semaure Mas Rusli karo ndelokke bocah-bocah kang lagi mijeti Eyange.

“Nduk, Nang, Ibu lan Bapak metu ndhisik ya.. Tulung Eyang dijaga,” pesenku marang bocah-bocah. Bocah loro mau mung manthuk-manthuk. Aku lan Mas Rusli banjur metu saka kamar, lungguh ing kursi ora adoh saka kamare Ibu dirawat.

“Kados pundi Mas? Pitakonku ora sabar.

“Dhik, saiki Ibu mbutuhake prawatan kang luwih seka iki. Jare dhokter, gerahe Ibu wis parah. Nanging dhik, kanggo mbayar prawatane Ibu ora murah.”

Mas Rusli ora nerusake ngendikane.

“Pripun nggih Mas, kula tasih bingung, tabungan kula ugi sampun telas. Namung nyisihke kangge maem,” semaurku.

Aku lan Mas Rusli meneng. Padha dene le bingung.

“Dhik, apa mobile kae didol wae?” pamanggihe Mas Rusli.

“Mboten Mas, Mboten. Nika mobil ingkang dipunimpekake kaliyan njenengan kawit awake dhewe bebojoan. Nembe saged njenengan pundhut setaun kapengker. Kula boten ikhlas menawi mobil menika dipunsade.”

“Piya maneh Dhik, aku ora bisa nyilih kantor jalaran kantor pancen lagi produksi barange mung sithik”

 “Kula ugi mboten saged ngampil saking sekolah Mas. SMA panggenan kula ngajar menika sakniki saweg ngirangi pegawai. Ewadene tulisan-tulisan ingkang kula kirim wonten majalah utawi koran mboten saged terbit”

“Ya wis Dhik, ora apa-apa. Awake dhewe golek dalan liya.”

“Mas, menapa ngangge tabungan ingkang damel Anis mlebet kuliyah rumiyin?”

“Aja Dhik, mung garik seminggu meneh kudu wis nglunasi administrasi.”

“Mangke pados malih”.

“Aja Dhik, seminggu iku mung sedhilit, meh golek dhuwit ana ngendi?”

“Lajeng kedah pripun Mas?” pangucapku karo nangis banjur ngekep Mas Rusli.

            Omonganku karo Mas Rusli durung nemu solusine. Sanajan aku iki guru lan Mas Rusli pegawai kantoran, nanging panggonan awake dhewe kerja pancen lagi ora bisa bantu rekasane awake dhewe. Dhuwit kanggo ngrawat Ibu mung garik sithik sanajan wis oleh tambahan saka kanca-kanca kerjane aku lan Mas Rusli. Malah uga oleh tambahan saka Anis lan Faisal kang ikhlas mbobok celengan kang durung tau dibobok kawit bocah-bocah isih SD.

***

“Nang, iki sangu kanggo lunga nang Bali sesuk,” ujarku karo menehake dhuwit marang anak lanangku kuwi.

“Buk, Isal boten estu ting Bali,” semaure lirih.

“Lha napa ora sida?” pitakonku kaget.

“Menika artanipun kangge Eyang mawon,” semaure karo ngulungke meneh dhuwite.

“Lho iki dhuwit wis jatahe Isal, sing kanggo Eyang wis ana dhewe”.

“Mboten Bu, niki damel Eyang mawon”.

“Lha kok ngono. Iki dhuwit wis Bapak lan Ibu siyapke kanggo Isal tour nyang Bali.”

“Maneman Bu artane”.
“Lha ndene ngerti maneman, banjur dhuwit sing wis gawe mbayar wingi kae, apa ora maneman? Jare wis ora bisa dijaluk ta?”

“Inggih Bu, mboten saged dipunsuwun malih amargi sampun dipunkangge mbayar transport kaliyan hotel awake dhewe nginep”.

“Lha iya, apa ora maneman?”

“Nggih maneman Bu”.

“Ya wis, iki dhuwite Isal gawa. Besuk yen isal pengen tumbas apa-apa ning kana lak njur ora lingak-linguk ta? Aja lali ngoleh-olehi mbak mu. Eyang ya aja lali tumbaske oleh-oleh. Nah, mengko yen dhuwite turah, bisa dicelengi Isal.” Pesenku marang anak bontotku kuwi.

“Matur nuwun Bu,” semaure karo ngekep awakku.

***

Dina iki aku ngganteni Mas Rusli nunggoni Ibu ning rumah sakit. Kepeksa aku ninggal murid-muridku kanggo njaga Ibu kang paling taktresnani. Rasane saya ora tegel weruh Ibu kang biyen ngrumat awakku iki, saiki ketok lemes sare ana kasur rumah sakit. Apameneh saiki Ibu kudu nganggoni selang-selang kuwi supaya bisa ambegan kanthi lancar. Ora krasa luhku netes nalika nggatekake praupane Ibu sing katon ngempet larane.

“Nduk,” ngendikane Ibu lirih.

“Inggih Bu”.

“Ibu pengen bali, gogok ngomah wae”.

“Kondur pripun ta Bu? Ibu dereng sehat, mangke mboten kiyat menawi wonten griya.”

“Ora, pokokmen Ibu pengen bali Nduk”.

“Nggih, mangke kula matur kaliyan dhokter rumiyin nggih Bu?” semaurku nglegani Ibu.

***

Panjaluke Ibu nalika rong dina kapungkur, takkira mung panjalukke Ibu kang mung sawetara. Jebul Ibu pancen pengen bali tenan. Aku lan Mas Rusli ora bisa nolak panjalukke Ibu. Sanajan dhokter ora ngolehake Ibu kondur, nanging Ibu ngeyel pengen kondur.

Kanthi ngati-ati aku, Mas Rusli lan Anis mbobong Ibu saka kursi rodha tumuju mobil. “Pancen kudu bareng-bareng anggonmu ngongkot beban kang abot, kudu alon-alon supaya beban mau bisa kok angkat,” ngendikane Ibu nalika wis ana jero mobil takjagani awakku.

“Nang, welinge Ibu, yen nyopiri kluwargamu iku sing ngati-ati, aja nganti kesasar” ngendikane Ibu marang mas Rusli kang lagi nyopir mobil nuju omah.

“Nis, welinge Eyang, yen dadi cah ayu iku kudune kaya kembang mawar kae,” ngendikane Ibu nalika liwat toko kembang lan nuduh ing kembang mawar kang apik rupane.

“Kados kembang mawar pripun ta Yang?” pitakone Anis kang ora mudheng.

“Lha iya, mawar kae lak rupane apik, nanging mung wong kang tlaten, sabar lan ngati-ati kang bisa oleh mawar mau jalaran akeh erine”.

Anis kang njagong jejer Mas Rusli mung kukur-kukur karo ndelokke awakku, aku banjur mesem jalaran ora mudheng kang dingendikakake Ibu.

“Eh ya, si Isal wis mangkat nang Bali ya Nduk?” pitakone Ibu marang aku.

“Inggih Buk, sampun kesah. Menapa Ibu kangen?”

“Iya Nduk, Ibu kangen karo Isal. Pengen ngrungoke Isal gitaran meneh.”

“Menapa kula telponke Isal Bu?” pitakonku karo njupuk HP saka tas.

“Ora Nduk, ora usah. Si Isal rak usah diganggu, ben dhewekke seneng-seneng ana Bali. Ora usah kok hubungi ndhisik nganti bocahe njaluk dipethuk”

“Oh, nggih mpun Bu,” semaurku banjur nglebokke HP meneh.

“Nduk, welinge Ibu kowe bisa kaya suket-suket kae lho Nduk,” ngendikane Ibu nalika weruh lapangan amba kang akeh sukete.

“Eyang ki lho, lucuu, masok Anis dipundhawuhi kados mawar, nanging Ibu dipundhawuhi kados suket ta?” celathune Anis sadurunge aku njawab ngendikane Ibu.

“Ora ngono cah ayu. Maksude Eyang, suket iku lak ora butuh disirami, nanging bisa lemu-lemu kaya sing nang lapangan mau. Suket-suket mau mung gumantung dening Gusti supaya bisa urip.” Andharane Ibu takrungokake temenan. Nanging maksud kang dikarepke Ibu durung bisa taktampa.

“Nduk, Ibu ngantuk, pengen turu,” ngendikane Ibu.

“Nggih mpun Buk, sare mawon”.

Ibu banjur sare lan sirahe disendhekake ana awakku.

Ora suwe, mobil kang disupiri dening Mas Rusli tekan ngarep omah. Aku banjur nggugah Ibu kang isih sare.

“Bu sampun dugi,” pangucapku nggugah Ibu.

“Yang, wungu, sampun dugi,” pangucape Anis karo mbukak lawang mobil sisih kiwa.

“Bu, sampun dugi, mangga mandhap” pangucape Mas Rusli karo nggawa kursi roda sing mau didelehke bagasi.

Ibu isih merem, kaya ora mireng. Mas Rusli banjur nyekel tangane Ibu, digolekki nadhine. Kaya durung yakin, Mas Rusli banjur ndemek gulune Ibu, uga digolekki nadhine. Isih durung yakin, mas Rusli ndekekake drijine ana irunge Ibu. Mas Rusli banjur gedhek-gedhek.

Aku wis krasa ora penak, aku nangis, “Ibu pripun Mas?”

Mas Rusli mung gedhek-gedhek nyemauri pitakonku, ndelehake tangane ana raine Ibu, banjur ngucap “Innalillahiwainnailaihiroji’un”. Aku sansaya nangis, Anis uga melu nangis, Mas Rusli banjur mbopong awake Ibu digawa ana njero omah.

“Bu, aku taktelpon Dhik Isal ya?” panjaluke Anis isih karo nangis.

“Aja Nduk, mau Eyang wis pesen aja ganggu Isal,” semaurku.

Aku lagi kelingan lan mudheng apa kang wis Ibu weling dening kluwargaku. Aku ora bakal lali karo pamelinge Ibu supaya dadi kaya suket. Bisa urip ora gumantung dening wong liya, namung gumantung dening Gusti.

cuthel

LAKUMU

Aku isih kelingan dhik jaman limang taun kepungkur. Nalika jaman semono, aku ngenteni sauntara suwe nganti ana kang nuku aku. Rupaku uga isih apik, isih ketok yen barang anyar. Ngetoki banget yen aku lagi wae metu saka pabrik. Sanajan rupaku iki ayu lan kualitase uga apik, nanging nyatane aku ora banjur payu jalaran regaku pancen larang. Akeh wong kang janjane seneng karo aku, nanging yen wis padha ndelok regaku, age-age golek liyane.

Ora mung seminggu rong minggu anggonku ngenteni ana sing nuku, ananging nganti rong sasi aku nunggu ing etalase toko. Dina iku dina ahad, nalika ana bapak-bapak kang brengose ketel banget. Bapak-bapak mau njupuk awakku saka etalase, di delok-delok ndhisik, banjur mesem. Bapak-bapak mau mlaku nyeraki sing duwe toko. “Mbak, kula mundhut sepatu ingkang niki” ngendikane bapak-bapak mau karo ngulungke awakku marang Bu Siti sing duwe toko kuwi.

Bu Siti kang dhasare galak ora semaur apa-apa. Sauntara Bu Siti ndelokke bapak-bapak sing prawakane kuru kuwi. Bu Siti nggatekake bapak-bapak kang klambi lan rupane ketok reged uga ting cloneh dening cet werna ijo. Nanging Bu Siti cepet-cepet nglebokke awakku ana kerdhus sepatu lan plastik, banjur diwenehake bapak-bapak mau. Bapak-bapak mau karo mesem ngetokake dhuwit saka dhompete, langung diwenehake Bu Siti. Bu Siti ketok ngitung dhuwite, pas, ora kurang, ora susuk.

Bapak-bapak mau ngguya-ngguyu turut dalan. Aku dhewe mikir-mikir, mengko bakale dinggo sapa? Mesthine ya ora dinggo bapak-bapak mau jalaran aku iki sepatu wedok. Aku wis ora sabar ketemu karo wong kang bakale nduweni awakku.

“Assalamualaikum,” bengokke bapak-bapak mau karo mbukak lawang omah.

“Waalaikumsalam,” semaure wong saka jero.

Bapak-bapak mau ndokokke awakku ana meja banjur mlebu kamar. Ora let suwe ana bocah wadon kira-kira umur pitulas taun. Bocah mau nyeraki awakku, diiling-ilingi, nanging ora wani mbukak.

“Pak, menika ingkang wonten kerdhus menapa?” bengoke.

“Dibukak ta nduk yen pengen weruh,” semaure bapak-bapak saka njero kamar.

Bocah kang rupane ayu mau njupuk kerdhuse banjur dibukak. Mripate ketok mblalak nalika weruh awakku. Sauntara suwe bocah kang rambute dawa kuwi ndelokke awakku tanpa kedhep, malah kaya arep nangis.

“Seneng pora nduk?” pitakone bapake.

Si nduke ora semaur, nanging nibakke luh ing awakku.

“Nduk, seneng pora sepatune?” bapake nyeraki anake kang lagi lungguh banjur dijejeri.

“Nduk, napa kok nangis?” pitakone bapake nalika weruh si nduke kuwi nangis.

“Napa nduk? Apa ora seneng sepatune? Ya wis, yen ora seneng ora apa-apa, mengko Bapak ijolke ana tokone,” ngendikane bapake sanajan dhewekke ngerti yen awakku wis ora bisa dijolke maneh.

“Mboten Pak,” semaure cah ayu mau isih karo nangis.

“Lha terus piye karepmu kok nangis?”

“Maturnuwun Pak,” ngomonge karo ngekep bapake.

Saka njero metu wong wedok sing ketok tuwa rupane jalaran ora tau nganggo pupur, uga ora tau lifenan.

“Pak, Nanik napa kok nangis?” Pitakone karo lungguh ing jejere anake.

“Napa Nik? Kok nangis?” Pitakone wong wadon mau ketok kuwatir weruh anake nangis.

“Mboten napa-napa Buk”.

“Lho kuwi sepatune sapa?”

“Ya sepatune Nduk ta Bune,” semaure Bapak karo ngguyu.

“Owalah, Nanik ditumbaske sepatu anyar karo Bapak? Ya wis ta Nduk ndang dijajal. Pas apa ora.”

Bocah kang jenenge Nanik mau banjur njupuk awakku saka njero kerdhus, diselehke ana ngisor kang durung jubin, isih lemah. Sikile sing tengen mlebu awakku ndhisik, banjur sikile sing kiwa ora gelem keri. Nanik ketok mesem sanajan rupane isih ketara yen bar nangis. Nanik ngadek, banjur awakku dijajal mlaku sejangkah rong jangkah. Nanik ngguya-ngguyu jalaran awakku pas dinggo sikile. Aku uga seneng duwe majikan anyar kang ketok bakal ngrumat awakku kanthi premati.

“Wah, apik tenan nduk dinggo awakmu,” ngendikane Bapak karo ngguya-ngguyu.

“Iya Nik, apik tenan,” semaure Ibuk uga melu ngguya-ngguyu.

“Nduk, kuwi apik yen dinggo kowe kuliyah,” ngendikane Bapak kang gawe Nanik noleh.

“Bapak ki lho, sinten ta sing badhe kuliyah?” Semaure Nanik.

“Ya sapa ngerti kowe mbesuk bisa kuliyah. Ora kudu Bapak karo Ibuk sing mbayari.”

“Lajeng sinten Pak sing badhe nguliyahke Nanik? Wong Nanik ya ora pinter,” semaure Nanik karo mesam-mesem nyauri Bapake kang dikira nggodhani awakke.

“Ya sapa ngerti ta Nduk, wong sekolah iku lak ya ben sing bodho dadi pinter lan sing pinter dadi luwih pinter. Dadi yen awakmu saiki durung pinter, mbesuk bar sekolah dhuwur bisa dadi cah pinter, bisa ngangkat drajate wong tuwa. Wong tuwa iku ora njaluk kowe bisa menehi apa-apa, ning yen kowe bisa sukses lak ya Bapak karo Ibuk sing bakale seneng.”

Ngendikane Bapak dirungokke tenan dening Nanik.

“Iya Nik, Ibuk bakal seneng banget yen kowe bisa sekolah dhuwur. Dadi bocah pinter sing gemati karo wong tuwa.”

Ngendikane Ibuk uga dirungokke tenan, ora ana sing kliwatan.

Wiwit dina kuwi Nanik janji bakal sinau luwih sregep supaya bisa kuliyah sanajan dhewekke ngerti yen Bapak Ibuke ora bisa mbayari kuliyahe. Nanik wis duwe tekad yen awakke bakal dadi bocah pinter kang andhap asor lan bisa nyenengake wong tuwa. Nanik ora meneh ngrungokke omongan tanggane sing kerep ngece Nanik kang saka kluwarga ora duwe nanging ngimpi bisa kuliyah. Nanik bakal mbuktekake dening tangga teparone yen dhewekke bisa sukses.

Nalika ana kamar, Nanik ndelokke awakku kang didelehke ana meja sing gawe sinau. Nanik ndelokke awakku kanthi mantep. Ketok saka rupane yen dhewekke wis mantep dening tekade kanggo nyenengake bapak Ibune.

“Nok, wiwit dina iki, kowe kang bakal ngancani Nanik nggayuh cita-citane Nanik. Wiwit dina iki, kowe kang bakal dadi seksi yen Nanik ora mung bisa ngimpi, nanging ngimpine Nanik bakal dadi nyata,” omongane nanik ketok mantep banget ora mangu-mangu.

Dina kuwi aku uga janji dening majikanku iki yen aku bakal setya nagncani dhewekke mlaku nang ndi wae kang dikarepke. Aku bakal dadi kancane Nanik kanggo nggayuh kabeh karepe atine. Aku bakal dadi seksi uripe Nanik kang lagi wae arep dilekasi.

***

Wis naka setaun aku ngancani Nanik, dadi rupaku wis ora kaya biyen pas isih anyar, nanging jalaran kualitasku apik, dadi isih bisa dinggo.  Nanik wis lulus SMA kanthi biji kang apik. Sanajan ora dadi juwara siji, loro, utawa telu ing sekolahane, nanging Nanik wis marem dening apa kang wis diwenehi dening Gusti. Nanik malah ora ngira yen usahane wingi-wingi bakale oleh kasil sing gedhe banget.

Dina-dina kepungkur Nanik wis golek-golek Universitas negeri kang bisa menehi beasiswa kanggo awakke kuliyah. Nalika wis yakin, Nanik banjur milih UNY karo UNNES, njupuk jurusan Basa Jawa. Alasane Nanik njupuk Basa Jawa yaiku supaya bisa ngerti unggah-ungguh lan bisa nyenengake wong tuwane kang asli wong Jawa. Nanik banjur melu tes kang nalika kuwi dijenengi SNMPTN. Nanik ngajak awakku tes ana Jogja, nanging jalaran Nanik omahe Magelang, dhewekke melu mbakyu saka anak budhene kang kuliyah ana UGM lan kost ana Kaliurang.

Nanik tes ana SMK 5 Yogyakarta ing dalan Kenari 55 Muja-Muju Yogyakarta. Nalika tes, nanik diterke lan dipethuk dening mbakyune. Nanging ing dina pungkasan tes, Nanik ora dipethuk jalaran mbakyune kudu ngelesi. Karo nggawa helm, Nanik nggolek bis trans Jogja. Nanging, ndilalah sing cerak SMK 5 Yogyakarta kuwi lagi ora mlaku.

Kepeksa Nanik mlaku saka SMK 5 Yogyakarta nganti UIN Kalijaga. Aku ngerti yen Nanik wis kesel anggone mlaku. Sikile uga wis krasa lara, nanging dhewekke isin arep nyopot awakku. Nanik saya sedhih nalika tekan UIN, antriyane kang bakal numpak bus trans Jogja mau akeh tenan. Selter kang cilik wae ana patang antriyan kang dawa. Jalaran kesel, Nanik njagong ana sisihe wong kang dodol es doger.

Nanik banjur lungguh lan nyopot awakku uga kaos kakine. Mesthine Nanik kesel banget wis mlaku adoh. Nanik pengen nangis, nanging diempet jalaran akeh wong. Nanik banjur tuku es doger kang regane rong ewu rupiyah. Nanging bar kuwi Nanik kaget jalaran dhuwite mung garik telung ewu rupiyah. Nanik lali dhompete keri ana kontrakan mbakyune.

Nanik banjur bali numpak kopata ireng jurusan Jakal. Nanging Nanik ora dikon mbayar jalaran supire pancen apikan, ngerti rekasane Nanik. Wis tekan pertelon, Nanik lali kontrakan mbakyune. Nanik mubeng-mubeng goleki, jebul kontrakane ana paling pojok. Sawise tekan kontrakan, Nanik ora bisa mlebu jalaran dikunci. Nanik nyopot awakku banjur keturon ana ngarep kontrakan. Nganti jam wolu bengi, nalika  mbakyune bali, Nanik lagi mlebu kontrakan banjur adus. Nanik ora ngerti yen mbakyune sms kunci kontrakane ana ngisor pot kembang.

***

Bengi kuwi, sesasi sawise tes SNMPTN, Nanik oleh kabar saka kancane yen awakke ketampa ana UNNES jurusan basa Jawa. Dina kuwi Nanik langsung ngandhani wong tuwane yen dhewekke bisa kuliyah tanpa mbayar. Bapak Ibune seneng banget krungu kabar kuwi. Aku uga ora kalah seneng ngerti Nanik bisa ketampa kuliyah ana UNNES.

Nanik banjur kuliyah lan aku isih setya ngancani lakune nganti tekan Semarang. Nalika kuliyah, Nanik kagolong mahasiswa sing sregep sinau, nanging uga melu organisasi kang ana kampus. Nanik uga wis wani ngelesi bocah SMP utawa SMA kang butuhake guru basa Jawa.

Naka patang taun aku lan Nanik manggon ing Semarang. Lan omahe Nanik sing ana Magelang wis apik, ora gedheg kaya mbiyen lan ngisore uga wis dikramik. Kabeh kuwi jalaran nalika oleh dhuwit saka ngelesi banjur ditabung. Nalika wis kumpul, diwenehake Bapake kanggo ngrenovasi omahe sithik-sithik. Apa maneh sawise Nanik kerja ana Yogja dadi guru, Nanik bisa ngirim dhuwit kanggo mbangun omah.

***

Nanik bali saka kerja, banjur mandengi awakku kang ana meja riase. Awakku kang wis katon jaitan ana ngendi-endi iki dijupuk alon-alon, dilap nganggo kacu sing ditelesi sithik banjur disemir kanthi ngati-ati.

“Ternuwun ya Nok, kowe wis ngancani lakuku. Aku saiki wis bisa nggayuh karepku, uga wis bisa nyenengke wong tuwaku. Nok, aku isih pengen mlaku adoh, ora mung semene wae. Nanging saiki wis wancimu leren,” Nanik ora neruske omongane, malah neteske luh ing awakku kaya dhik pisanan awake dhewe ketemu.

“Nanging, sanajan tugasmu wis rampung, kowe tetep kudu setya dadi seksi lakuku.”

cuthel